Een paar jaar geleden vertrok Dirk voor het eerst naar Oeganda om er een radiostudio te bouwen. Op zijn reis ontmoet hij vader Tom. Wanneer Tom vroeg of hij geen geld kon inzamelen om een schooltje te bouwen in Bwera, zei Dirk ja.

 ‘Ons project Ekisande Belgium ondersteunt een gemeenschap in Oeganda aan het grensgebied met Congo. Ondanks dat alles in het begin nog stroef verliep bouwden wij een school met de naam Virgo Maria. We kochten snel een eigen stuk grond waardoor we konden uitbreiden naar een school met 12 klaslokalen geschikt voor zowel het lager als het secundair onderwijs. Omdat de drempel met de traditionele ziekenhuizen er te groot is hebben we er ook een eigen verpleegpost neergezet.’ En daar stopte het niet bij want ondertussen staat er ook een hogeschool die vernoemt is naar Dirk, De Van Rode College of applied science and technology.

Virgo Maria doet misschien wel een belletje rinkelen want ook in Merksem staat er een school met dezelfde naam. Dat is geen toeval want Dirk ging bewust de samenwerking aan met deze school. ‘Leerlingen vragen aan hun ouders om acties te organiseren, ondertussen hebben we ook vaste acties zoals jaarlijkse wandeltochten. Ik wil vooral een voorbeeld stellen aan mijn eigen kinderen die er ook op school zitten dat je ook met weinig moeite een enorm verschil kan maken, zeker in Afrika. Wat de samenwerking juist zo leuk maakt is dat ik elk jaar kan vertellen wat er met hun geld gebeurd. Als ze ons vijf euro geven kunnen ze hun geld ook volgen tot in Oeganda dat wordt geapprecieerd door de docenten en ouders.’

Ekisande heeft allerlei projecten lopen om aan het nodige geld te komen. De organisatie heeft ook zijn vaste sponsors waar ze heel dankbaar voor zijn. Op dit moment krijgen deze vaste sponsoren ook Afrikaanse zakjes om hun te bedanken voor de donaties. De vrijwilligers organiseren zelf ook acties. Zo verkochten ze onlangs naar aanleiding van De Warmste Week champagneflessen onder de naam ‘De Warmste Champagne’. Een echt succes waarbij maar liefst 501 flessen champagne de deur uit vlogen maar ze laten zich bijvoorbeeld ook sponsoren tijdens het lopen van de AG Antwerp 10 miles. ‘We hebben eigenlijk duizend euro per maand nodig om Ekisande draaiende te houden. Zo ontvangen we geld van onze vaste sponsoren maar ook van bedrijven. Vaak werken er vrienden van ons die hun bazen overtuigen om ons te helpen, het is mooi om te zien hoe ook anderen hun best voor ons doen.’

Dagelijks contact

En toch verloopt niet altijd alles even vlot. Dirk ziet hoe Ekisande taken uitvoert die eigenlijk door de Oegandese overheid moet worden uitgevoerd. Dankzij de enorme bevolkingsgroei in Oeganda heeft de regering er niet de financiële middelen hebben om dit uit te voeren. ‘Wij moeten de lonen van de inwoners niet uitbetalen, wij moeten investeren in onroerend goed. Het is de Oegandese regering die de lonen van leerkrachten, verpleegkundigen en arbeiders moet uitbetalen.’

Met vader Tom heeft Ekisande een juist contactpersoon rondlopen in Oeganda. ‘Tom is belangrijk voor onze organisatie. Het is een slimme kerel die gestudeerd heeft in Europa en dus ook weet wat wij belangrijk vinden. Ik houd dagelijks via Skype contact met Tom, hij laat alles in juiste banen lopen en ontvangt steeds onze vrijwilligers met open armen.’

No questions asked

Ondertussen bezocht Dirk al een paar keer het land. De laatste keer kon hij er heugelijk nieuws brengen omdat ze dankzij een Europees project een miljoen euro ter hun beschikking hebben. ‘Dat komt door onze grootste sterkte, wij garanderen sponsoren dat als ons geld ook effectief in Oeganda wordt geïnvesteerd. Geen tickets, vervoersbewijzen of dure hotels, nee alles gaat meteen naar de spaarrekening van onze organisatie.’

Het systeem ‘No questions asked’ maakt de organisatie sterk. Als zij duizend euro opsturen laten ze vader Tom en zijn werknemers hun plan trekken. ‘ We laten niet alles opschrijven want daar help je de armste niet mee. Je vraagt dan aan je partner in het Zuiden om een computer en een scanner te kopen om daarna te leren werken met Excel. Nu doen we het wel omdat we meer subsidies krijgen van subsidiestrekkers zoals de stad Antwerpen. Wij hebben het geluk dat vader Tom dit tijdens zijn studies heeft geleerd.’

 ‘Hoe voelt een blank velletje?’

Oeganda is een prachtig vakantieland met luxueuze reizen. Maar als toerist krijg je niet het juiste beeld van het land te zien. ‘Je betaalt Oegandezen om gelukkig tegen je te zijn. Voornamelijk het babbelen met de locals geeft je een beeld hoe het echte leven daar is. Je ziet hoe het daar echt is en je leert om je vooroordelen thuis te laten.’

Zijn harde werk wordt ook vaak beloond. Zo zijn alle kinderen steeds enorm enthousiast als Dirk op bezoek komt. ‘Ze willen je dan steeds aanraken, hoe voelt zo een blank velletje? Het is altijd leuk om daar te zijn. Je plukt kinderen van de straat om ze skills als elektriciteit, mechanica en muziek aan te leren, het is dan leuk om te zien hoe ze zelf aan de slag gaan. Maar wat me het meest ontroerd is het vallen van een subsidiedossier. Je hebt er dan zoveel moeite voor gedaan en als dat dossier dan valt pink ik vaak een traantje weg omdat dat geld in Oeganda een enorm verschil maakt.

Ondertussen zijn ze een eigen vzw gestart, Ekisande Belgium VZW. ‘Hierdoor kunnen we onze organisatie meer stroomlijnen. We kunnen nu groeien op een legale manier zodat we de armste in Oeganda kunnen helpen. We blijven er nu nog een jaar of vijf en dan gaan we zien of ze onze hulp nog nodig hebben, zo niet dan trekken we naar een ander gedeelte van dat land.’

“APJournalistiek wil de interculturele reflex van zijn studenten aanscherpen met het vak Intercultural Readiness Check, oftewel IRC. In het kader daarvan maakte ik dit stuk om hier aan bij te dragen. Deze onderwerpen mogen breed bekeken worden: van een interview met een nieuwkomer of een ex-verslaafde tot iemand met een beperking.”