Giulio Napoletano (41) is gepassioneerd door het onvoorspelbare en schuwt de nacht niet. Daarom bevat het grotendeel van zijn publicaties duistere componenten die de kijker betoveren. Toch wil de Italiaanse artiest geen vast etiquette op zijn werk plakken. 

“Mijn projecten zijn gebaseerd op een verhaal. Zo heb ik bijvoorbeeld een schilderij gemaakt over een opvallende gebeurtenis tijdens de jaren 80 in Antwerpen. Toen zagen enkele inwoners aliens en ufo’s boven de stad zoeven. Dat heb ik op mijn manier geïnterpreteerd en er een eigen versie van gemaakt. 

Mijn filosofie in de beeldende kunst is om de mens opnieuw in de natuur te plaatsen, maar dan in vogelperspectief waardoor hij miniem uitvalt. Een ironische blik dus op de mensheid. Het spookt voortdurend door mijn hoofd hoe ik een scenario in het straatbeeld kan overbrengen op papier. Voor de natuur zoek ik op locaties zoals het Stadspark naar inspiratie. 

De bezoekers moeten stilstaan bij mijn werk en zich afvragen wat er op het doek allemaal gaande is. Sommigen zijn overrompeld door de gebeurtenissen, maar die verbeeldingskracht is mijn persoonlijke stempel. Het is moeilijk om mijn werk in één woord te omschrijven. Het is een vorm van surrealisme, maar met een vleugje magie. Het is mijn doel om de realistische wereld rommeliger te schetsen. Ik zoek een deel van de nachtelijke kant op, iets mysterieus.””

Hoe is uw passie voor kunst ontstaan? 

“In mijn kindertijd tekende ik allerlei scènes in een schetsboek, maar ik ben pas op late leeftijd mijn grote droom beginnen najagen. Daarvoor was ik jarenlang actief in de energiesector, maar dat begon snel te vervelen. Ik heb het tien jaar volgehouden. Nadat ik depressief raakte, heb ik tegen mezelf gezegd: ‘Nu is het genoeg.’ 

Ik ben pas negen jaar geleden met mijn verhuis naar Antwerpen in de kunstwereld gerold. Ik wil elke dag andere dingen doen. Momenteel leer ik nog bij want in de kunst ben je nooit compleet. In de toekomst probeer ik vooral vooruitgang te boeken in het gebruik van aquarellen en pastelkrijt.

Dat zijn materialen, omdat ik vooral opteer voor olie, die ik tijdens het werkproces minder gebruik. Mijn werk zal hier niet meteen door verbeteren, maar het schept mogelijkheden om nieuwe effecten in mijn onderwerp te ontwikkelen.”

Wat is uw droom in de artistieke wereld?   

“Ik wil alleszins voor de rest van mijn leven blijven penselen. Een schilder droomt ervan om in een gerespecteerde galerij te hangen, maar ik maak me geen illusies. Ik groei nog in de sector, maar nu blijven mijn tentoonstellingen beperkt tot verschillende locaties, al behaal ik steeds meer resultaat. Erkenning is leuk, maar de professionele artistieke wereld betreden is nog totaal iets anders. 

Ik ben een freak van kosmische griezel en bekijk talloze films en series. In de toekomst hoop ik zeker nog een prentenboek rond horror te publiceren. Ik ben net begonnen met enkele probeersels, maar het drukwerk is angstaanjagend. Er kan zoveel mislopen.”