De studenten Tekst en Beeld trokken in het tweede jaar op uitstap naar ATLAS, een adviescentrum voor diversiteit en integratie dat informatie en ondersteuning biedt aan anderstalige nieuwkomers en organisaties uit de stad Antwerpen. Hier sprak ik met Fatima. Een enthousiaste vrouw die ervan droomt ooit voor een klas te mogen staan.

“Het is drie jaar geleden dat mijn man een Belgische jobaanbieding ontving uit de tuinbouw. Vrijwel meteen verliet ons gezin Irak en kwamen we in Merksem terecht, een district van de stad Antwerpen. En ‘I love it’, het is vergelijkbaar met een soort mini-Antwerpen. Want ook wij kunnen shoppen in heel wat leuke winkels op onze Bredabaan. Het is iets gemoedelijker dan de stad zelf. Enkele pleinen zoals Astrid zijn druk, te druk. Toch maak ik vaak een wandeling door de stad. Leuke bezienswaardigheden bekijken, shoppen en eindigen in een leuk café. 

Wat me blijft verbazen is dat de Belgen behulpzaam zijn. Zo helpen ze je met het omhoog dragen van enkele boodschappentassen. Kom nooit te dicht, want dan sluiten ze zich af en zijn ze liever op zichzelf. En de vele blauwe ogen en spitsige gezichten vind ik zalig om naar te kijken. Dat is echt iets wat we bijna nooit zien in ons thuisland.

Voor de klas staan

Natuurlijk is alles in het begin even wennen. Regen bijvoorbeeld, de meeste verklaren me gek maar bij neerslag maak ik graag een wandeling. Ik kom uit een land waarbij de temperaturen kunnen oplopen tot 50 graden, van regen is dus geen sprake. Maar de grootste aanpassing blijft de Belgische cultuur. Irakezen werken veel minder en laten alles rustig op zich afkomen. Hier draait alles rond werken. Soms lijken ze wel 24 op 24 te werken. Ook vrouwen lijken liever een job uit te oefenen dan dat ze boodschappen doen of het avondmaal bereiden. Belgen lijken enorm te genieten van het eten. Frieten, pizza’s, salades er zijn honderden restaurants of winkels met een verschillend aanbod. Irakezen leven van rijst en brood, eenzijdig want groenten zijn bijna nooit terug te vinden.

2 jaar geleden, toen mijn kinderen het Nederlands begonnen te beheersen wou ook ik lessen volgen. Daarom stapte ik binnen bij Atlas Antwerpen voor een cursus Nederlands. Je leert door te oefenen. Nu winkel ik steeds in het Nederlands , boodschappenlijstje schrijven, vragen stellen aan werknemers maar een babbeltje met onze buurvrouw is nog net iets te hoog gegrepen. Het is mijn droom om na de lessen te gaan werken en het liefst ook als leerkracht. Al vrees ik dat dit een moeilijke opdracht zal worden.

Het thuisfront

Het is meer dan drie jaar geleden dat ik in Irak ben geweest. Mijn broers en zus zijn nog steeds een ongelooflijk gemis. Dankzij enkele platformen zoals Skype, Whatsapp en Messenger blijf ik wel dagelijks in contact met mijn familie en vrienden. Uiteindelijk heb ik maar 1 wens, dat mijn kinderen hier een diploma behalen zodat zij een zorgeloos maar voor een gelukkig leven hier kunnen leiden.”

“APJournalistiek wil de interculturele reflex van zijn studenten aanscherpen met het vak Intercultural Readiness Check, oftewel IRC. In het kader daarvan maakte ik dit stuk om hier aan bij te dragen. Deze onderwerpen mogen breed bekeken worden: van een interview met een nieuwkomer of een ex-verslaafde tot iemand met een beperking.”